" به زودى بگيريمشان بتدريج از جائى كه ندانند " . " درهاى همهء چيزها را برويشان گشوديم تا چون فرحناك شدند از آنچه بايشان داديم ، ناگهان گرفتيمشان به طورىكه نااميد از نجات بودند " . ( 92 ) - بفهم و غنيمت بشمار . ( 93 ) - خداى متعال ميفرمايد : " در آن روز خويشى و نسبى بين آنان نخواهد بود و از حال يكديگر پرسش نتوانند كرد " . ( 94 ) - و هيچ كس وزر و گناه ديگرى را به عهده نخواهد گرفت . ( 95 ) - " و هيچ پدرى بجاى فرزند پاداش نخواهد ديد ، بلكه انسان از برادر و مادر و پدر خواهد گريخت " . ( 96 ) - " و جز كسى را كه خدا راضى باشد ، شفاعت نخواهند كرد . " ( 97 ) - اما فريب‌خوردگان از جهت اول چند فرقه هستند . ( 98 ) - همهء اينها تنبيه و تأديب نفس است و خداوند بر باطن و ژرفاى وى آگاه است ، مخصوصا بعضى از ايشان كه در اموال يتيمان و فقيران و مسكينان فرومىروند ، و آنها را در شهوات خود و در راه رضاى دوستان و مريدان خود خرج مىنمايند ، به خيال اينكه بواسطهء اين عمل مستحق اجر و پاداش بسيار مىشوند چه كه به گمان خود به فقراء كمك ميكنند و ثروتمندان را از اشتغال به حقوق واجب برئ الذّمّه مىسازند و با كمك به طلاب ، دين را ترويج ميكنند . و خداوند به باطنها آگاه است . ( 99 ) - " اى مؤمنان چرا چيزى را كه عمل نمىكنيد ميگوئيد ، بزرگ گناهى است نزد خدا كه بگوييد آنچه را كه نمىكنيد " . ( 100 ) - اول خود را موعظه كن ، سپس مردم را ، و گرنه از من شرم كن . ( 101 ) - شرق و غرب را از كفر و نفاق پر كرده‌اى . ( 102 ) - براى حرص بر نفوذ و تأثير كلماتش در دلها . ( 103 ) - بلكه اينان بدترين مردم و خوارتر از خنّاس هستند . ( 104 ) - در گفتار و عبارات و حركات گرفتار تصنّع مىشود .